Φιλολογικά θέματα

ΜΠΟΥΤΑΝ Είχες το μαγαζί σου στα μακρινά δύσβατα όρη του Μπουτάν. Παράπηγμα ξύλινο, στενό. Η σκεπή άγγιζε τον   κρύο ,γαλάζιο ουρανό.Η βάση ακούμπαγε πέτρα σκληρή, σώμα και αίμα του Μπουτάν αιώνες τώρα .Κυμάτιζαν πιο δίπλα οι σημαίες των προσευχών με τα συμβολικά τους χρώματα .Και πέταγαν   οι ευχές ,πήγαιναν νά βρουν τους τρομακτικούς θεούς του αιθέρα ,το χιόνι της βουνοκορφής που ΄ναι απάτητο από το μολυσμένο το ανθρώπινο ποδάρι. Μπροστά η ταμπέλα έλεγε τ όνομα και τη πραμάτεια σου ,και δίπλα τα μαγάριζε όλα η διαφήμιση του ξένου   αναψυκτικού.    Περνούσαν οι προσκυνητές με τα πολύχρωμα τους ρούχα, κοκκινωποί και σκληραγωγημένοι, κορμιά ψημένα στη σκληρή δουλειά , με δόντια λιγοστά και με πλατύ χαμόγελο στους σκληρούς βουνίσιους δρόμους   , αλογατάρηδες   στο μονοπάτι του τσαγιού το ιερό . ΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΑΤΙΟΥ  Γυναίκα, με βαρύ φορτίο στους λεπτούς σου     ώμους     σκαρφάλωνες το ανελέητο βουνό . Άσθμ...

  ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ.  Το απόγευμα το πέρασα διαβάζοντας τα νέα. Πέρασε η ώρα ,πήγε πια δέκα και μισή. Πέρασε πια και  τούτο το απόγεμα ,έφυγε η μέρα . Άναψε η λάμπα ,φώτισε  τα γραπτά των ποιητών, την βιωμένη αλήθεια ,την φιλοσοφία. Ύστερα κάπνισα ένα στριφτό τσιγάρο . Ειδήσεις νέφη σκοτεινά τρυπούσαν το μυαλό. βέβηλα, υποκριτικά αναγνώσματα ,  λόγια μεγάλα, ψεύτικα, μεγάλες υποσχέσεις που ματαιώνονται. Νεοφιλελεύθεροι δεξιοί με όραμα ,γραβάτα κι ακριβό κοστούμι ,αριστεροί με σπίτι στην Εκάλη, πατριώτες στρατιωτικοί με πλάκα τα γαλόνια ,αχόρταγοι ,φιλόδοξοι,  πατούνε στα κουφάρια έντιμων συναδέλφων τους και χαιρετούν ξεδιάντροπα  σημαία και παρατάξεις Στη γωνία ο κάδος των σκουπιδιών ξεχείλισε , βρώμικα δύσοσμα υγρά τρέχουν στην άκρη του πεζοδρομίου .  Στο υπόγειο απέναντι δυο άνεργοι γονείς μπαλώνουν τις πληγές τους , γυρεύουν μάταια να βρουν μια ελπίδα στην απελπισία. Στους καφενέδες συνωστίζονται φι...

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ -ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟΣ  ΧΑΡΤΗΣ   https://coggle.it/diagram/Wxl7Tawj8BvpLvSx/t/%CE%B7-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7 Και μια χρονοσειρά (timeline) της Επανάστασης : https://prezi.com/dashboard/next/

Μιχαήλ Σολόχοφ: «Ο ήρεμος Ντον Και τι είναι αυτός ο Τσάρος τέλος πάντων; Μια νούλα! Κι’ η Τσαρίνα; Ξέρεις τι είναι; Μια π…! Κάνουνε πόλεμο, ο πλούσιος μαζεύει πλούτια, κι’ εμείς σκοτωνόμαστε…«Αυτή είναι η κοινωνία που τη φτιάξανε τέτοια απ’ τα παλιά χρόνια για το συμφέρο τους…Κι’ εσύ, κοζάκε, δούλευε, δούλευε σκλάβος όλη σου τη ζωή, και στο τέλος θα πάρεις τον…ξύλινο σταυρό του νεκροταφείου!» «Ποθούσα να γράψω για το λαό, μέσα στον οποίο γεννήθηκα και που τόσο καλά τον γνώριζα», ομολογούσε. Αυτά είναι τα λόγια του μεγάλου βραβευμένου με νόμπελ δημιουργού ,που γεννήθηκε και μεγάλωσε στις στέππες του ποταμού Ντον .Το μεγάλο ποτάμι κυλούσε ήρεμα ,ειρηνικά ,αιώνια ,μαζί με τις γενιές των σληροτράχηλων κοζάκων της απέραντης τούτης γης . Με το έργο αυτό ο Σολόχωφ γίνεται ένας από τους υποδειγματικούς δημιουργούς του κοινωνικού ρεαλισμού ,που θα επικρατήσει τότε στην σοβιετική πεζογραφία. Γνήσιο τέκνο του λαού ,από γονείς αγρότες και κοζάκικη καταγωγή από την μητέρα...

  «Κατάμπροστα στο ψαραδολίμανο, μέσα στο μάτι του μπουνέντη, ορθώνεται πάνω σε θεόρατη θαλλασοβραχιά το ξωκλήσι της Παναγιάς της Γοργόνας. Τούτο τον όγκο της πέτρας τονε κράζουν οι χωριανοί της “Παναγιάς τα ράχτα”. Το κείμενο " Λιτανεία " του Στράτη Μυριβήλη αποτελεί απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Η Παναγιά η Γοργόνα ". Μαζί με τα άλλα δυο μυθιστορήματα του συγγραφέα ¨Η ζωή εν τάφω " και ¨Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια¨αποτελούν μια τριλογία. Είναι η τριλογία του πολέμου. Το έργο παρουσιάζει την ζωή των εκπατρισμένων προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής ,που έχοντας οριστικά εγκαταλείψει τη γη τους , έρχονται τώρα να ξαναριζώσουν στο μικρό ψαροχώρι  πάνω στην ηλιόλουστη ακρογιαλιά ,κάτω από τον ελαιώνα. Τούτος ο τόπος είναι στη Λέσβο απέντι από την αιολική τους πατρίδα .Εκεί θα ζήσουν από εδώ και στο εξής , και μέσα από δυσκολίες ,χαρές και λύπες θα δώσουν την μάχη τους της επιβίωσης ,και θα φτιάξουν μια καινούργια πατρίδα. Ο Αιμίλιος Χορμού...